தனியே தன்னந்தனியே...நடப்பது..

கல்லூரியில் நாளை கொடுக்க வேண்டிய ஒரு ஒப்புடைப்புக்காக அவன் ஞாயிறு இரவே கிளம்பிவிட்டேன். வழக்கமாக, திங்கள் காலையிலே, நன்பர்கள் படை சூழ கிண்டலும் கேலியுமாகவே, போய் பழகிவிட்டேன். இந்த வாரம் ஊருக்குச் செல்வதாகவே திட்டமில்லை. எல்லாம், சகோதரியினால் வந்த வினை. அவளுக்கு ஏதோ, கொண்டு சென்று கொடுக்க வேண்டும் என்று அப்பா வரச் சொன்னார்.

ஊருக்குப் போய் விட்டு, சனிக்கிழமையயை மதுரையிலே கழித்துவிட்டு, சாயங்காலம், கிளம்பி, அருப்புக்கோட்டையிலே போய் அக்காவை சந்தித்து அவளுக்கு கொடுக்க வேண்டிய புது துணிகள், மற்றும் தின்பண்டங்களை கொடுத்துவிட்டு, அப்படியே, சிவகாசிக்கும், விருதுநகருக்கும், இடையிலே அத்துவானக் காட்டிலேயிருக்கும், எனது கல்லூரிக்கு வண்டியேறினேன். வழியிலே, மனது மாறி அந்த விடுதி உணவை உன்ன மனமில்லாமல், விருதுநகரிலே, சற்று இளைப்பாறிவிட்டு, கிளம்பினேன்.

கிளம்பும் போது கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன், மணி, 9.30 என்றது. பக் என்றது. பேருந்து நிறுத்தத்திலேயிருந்து, 2 கீ.மி, இருட்டிலே தனியாக நடக்க வேண்டும். நடுவிலே, இருக்கும் காளீஸ்வரி ஃப்யர் ஒர்கஸை விட்டால், உயர்ந்த மதில்கள் தான் இருக்கும். வெளிச்சம் தர விளக்குகள் அந்த நிறுவனத்தின் வாசலில் மட்டுமேயிருக்கும். எப்போதாவது, இரவில், காற்று வேண்டி வெளியே வந்தமர்ந்துயிருக்கும் வயதான தம்பதியினர் தான் இப்படி இரவில் வரும் மாணவர்களுக்கு பயம் போக்கிகள். நிறுத்தத்திலேயிருந்து, அந்த விளக்குவரை இதோ வந்தது விட்டது விளக்கு என்று எண்ணிக்கொண்டேயும், அங்கிருந்து கல்லூரி விளக்கைப் பார்த்துக் கொண்டே, இதோ இதோ என்று சொல்லிக் கொண்டே போய் விடுவார்கள். இன்று நானும் அதே வழிகளை கடைப்பிடித்து கரை சேர வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

விருதுநகரிலே வண்டியேறும் போது வேறு யாரவது, நம்ம பசங்க ஏறுகிறார்களா என்று பார்த்துக் கொண்டே ஏறினேன். யாரும் அந்த கல்லூரிக்கு பயணச்சீட்டு கேட்கவில்லை. அந்த நடத்துனரும், அதற்கு முந்தைய கிரமத்திலே தான் நிறுத்துவேன் என்று அடம் பிடித்தார். வேறு வழியில்லாமல், மத்தியசேனை என்ற அந்த கிராமத்துக்கு பயணச்சீட்டு எடுத்தேன்.

மணி 10.20 ஆகிவிட்டியிருந்து. புரோட்டா கடைகள் கூட மூடத் தொடங்கியிருந்தது. மத்தியசேனையில் இருந்து, கல்லூரி பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு நடந்து வரும் போது தான் அவனைப் பார்த்தேன். அவனது வகுப்பிலே படிக்கும் விஜய் நின்றியிருந்தான். அவன் 2 வாரங்களுக்கு முன் தான் ஒழுங்கு நடவடிக்கையில் 2 வார காலம், கல்லூரியிலேயிருந்து, தற்காலிக நீக்கம் செய்யப்படியிருந்தான். அதற்கு நான் சொல்லிய அல்லாது மிரட்டப்பட்டு வாங்கிய வாக்குமூலமும் ஒரு காரணம்.

என்னைப் பார்த்ததும், அவன் புன்னகைத்தான்.."டேய் என்னடா..இந்நேரத்திலே வரே."

"கொஞ்ச வேலையிருந்துச்சி...டேய் நான் வேனுமின்னு பன்னலைடா" என்று இழுத்தேன்.

"அவன் அதற்கு நம்ம கல்லூரியயைத் தான் நமக்குத் தெரியும்மே விடுடா.." என்றான்.

பின்னர் இருவரும் சேர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தோம், பேசிக்கொண்டே, கல்லூரி வாயில் வரை வந்தோம். பேச்சு சுவரசியத்திலே, விளக்கே இல்லாமல் போனதும், இருட்டும், இருட்டிலே மிகைப்படுத்தப்படும் பூச்சிகளின் சத்தம் என்னை சஞ்சலப்படுத்தவில்லை.

பின்னர் அவன் திடுமென, "டேய் எனக்கு முக்கியமான ஒரு வேலையிருக்கு நான் வரேன்..நீ போ" என்று சொல்லிவிட்டு போய் விட்டான்.

நான் விடுதிக்கு வந்தேன். விடுதியே காலியாக இருந்தது.

என்ன விவரம் என்று கேட்க கூட அளில்லை. உணவு விடுதியினுள் எட்டிப் பார்த்தேன்.
அங்கே முருகேசன் தாத்தா இருந்தார்.

"என்ன தாத்தா..இன்னைக்கு விடுதியிலே யாரையுமே கானோம்." என்றேன்.

"உனக்கு விசயம் தெரியாதா...உன் கூடப் படிக்கிற விஜய் விபத்திலே செத்துப் போயிட்டானாம்..எல்லாப் பசங்களும்,அடக்கம் பண்ணுறதுக்கு முன்னாடிப் பாக்கனுமின்னு போயிருக்காங்க" என்றார்.

எனக்கு சப்த நாடியும் அடங்கிவிட்டது...கை கால் சில்லிட்டது...என் நெஞ்சு அடிப்பது எனக்கு மட்டுமில்லை..முருகேசன் தாத்தவிற்கும் கேட்டது...என்னைப் பார்த்து அவர் பயந்தேப் போனார்..
" என்னய்யா ஆச்சு...என்ன ஆச்சு " என்று அவரு கேட்கும் போதே...

அடுக்களையின் பின் பக்கமிருந்து, விஜய் மெதுவாக வந்தான்.

முருகேசன் தாத்தாவிற்கு தெரியமாட்டானோ...

என் கண்களுக்கும் மட்டும் தான் தெரிகிறானோ....

பழி வாங்கவே இத்துனை தூரம் ஆவியாக வந்தானோ...

என்று ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடும் போது, அவன் குரல்...அழுத்தமாக...

"வாடா உனக்காகத் தான் வந்தேன்" என்று ஒலித்தது...

நான் பேய் என்று அலற...முருகேசன் தாத்தா அதிர்ந்தார்..

பின்னால் திரும்பி பார்த்தார். விஜய் நின்றுக் கொண்டியிருந்தான்.

"என்னய்யா,சாப்பாடு எடுத்துக்கிட்டியா"..என்று கேட்டவாறு..."இவனுக்கு என்னமோ ஆச்சி..ஏதோ பேயின்னு கத்துறான் பாரு..." என்றார்.

என்னடா இவன் இவர் கண்ணுக்கும் தெரியுறான்...ஒரு வேளை இவரும் பேய் தானோ..

இல்லை..இவருக்கும் பழிவாங்க ஏதாவது காரணம் இருக்குமோ என்று நான் யோசித்துக் கொண்டியிருந்தேன்..

அப்போது விஜய்.."டேய் உனக்குத் தெரியுமா, சிவிலிலே படிக்கும் விஜய் பைக் ஆக்சிடென்ட்லே செத்துப் போயிட்டானாம்டா..அதான் .ஒருத்தனையும் கானோம்.." என்று சொல்லிக்க் கொண்டியிருந்தான்....

பி.கு: 1. இது சர்வேசனின் போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது. Surveyசன் -ஆக்கியவன் அல்ல அளப்பவன். Free Surveys!: 'நச்சுனு ஒரு கதை' - போட்டியும், இதுவரை ஆட்டையில் உள்ள 14 பதிவர்களும்