பாதுகாப்பற்ற சாலைகள் : மக்களின் உயிருக்கு இது தான் மதிப்பா..?

இந்தியாவில் இருந்தவரை, உயிர்க்கு மதிப்பு என்றால் என்ன என்று தெரியாமல் இருந்துவிட்டேனோ என்று ஒரு எண்ணம் வருகிறது.

மலேசியாவில் ஒரு சிறுமி, ஷெர்லின் (3 வயது) காணமல் போனால், மொத்தம் நாடே கலங்கிறது. விதிமுறைகள் சரி பார்க்கப்படுகிறது. பாதுகாப்பு பலப்படுத்தப்படுகிறது. இத்தனை செய்தும் அந்தச் சிறுமி இன்னும் கிடைக்கவில்லை என்பதை விட்டுவிட்டு, இப்படி நடந்த ஒரு நிகழ்விற்கு அரசாங்கம், என்ன நடவடிக்கை எடுக்கிறது என்பதை மட்டும் பார்த்தால், அரசாங்கம் விழித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது.



இரவு பேருந்தென்று ஏரியில் விழுந்து 20 பலியானார்கள். உடனே, இரவு பேருந்துகளில் இரண்டு வண்டியோட்டிகள் இருப்பது அவசியம் என்று சட்டம் வலுவாக்கப்பட்டது. வண்டி ஓட்டுனர்களின், உரிமம் சோதனை செய்யப்பட்டது. தகுதியற்ற ஓட்டுனர்கள் நீக்கப்பட்டார்கள். இது எல்லாமே, நிகழ்ந்தப் பின் நடந்தது என்றாலும், மக்களுக்கு நம்பிக்கை வரும் வகையில் இருக்கிறது. இதைக் கண்டால், இங்கே, மக்களின் உயிருக்கு ஒரு மதிப்பிருப்பது போல் தெரிகின்றது.


தமிழகத்தில் 2007ல் மட்டும், நெடுச்சாலைகளில் மட்டும் சுமார் 14000 உயிரிழப்பு ஏற்பட்ட விபத்துக்கள் நடந்திருக்கின்றது.இது வரை அரசாங்கம், ஒரு துரும்பை கிள்ளி அந்தப்பக்கம் போட்டதாக நினைவில் இல்லை. மரணம் என்றால் மரத்துப் போயிவிட்டதா அனைவருக்கும்மே. ஒரு விபத்திற்கு இந்தளவிற்கு வினையாற்றும் அரசாங்கமும், நமது அரசாங்கமும் ஏனி வைத்தாலும் ஒன்றாகுமா. உடனே, இது திமுக ஆட்சிய்ல் தான் இப்படி என்று கட்சி சாயம் பூச முடியாது. அதிமுக ஆட்சியிலும் இதற்கு குறையாமல் நடந்திருக்கிறது. கேள்வி யார் ஆட்சில் என்பதல்ல. எந்த அரசாங்கமும் பொது மக்களின் உயிரை மதிப்பதில்லை அல்லது துச்சமாகவே மதிக்கிறது. என்பதே.

செய்வன திருந்தச் செய் என்பதற்கும் இந்திய அரசுகளுக்கும் சம்பந்தமே இருந்ததில்லை. கிழக்கு கடற்கரைச் சாலை என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் ஒரு சாலை இருக்கிறது. அங்கே அதி வேகமாகவே வாகனங்கள் செல்லும். ஏன் என்றால் அது நெடுச்சாலை. ஆனால், என்ன நடக்கிறது இங்கே, நெடுஞ்சாலையின் இருமருங்கிலும், நிலம் ஏகபோகமாக விற்றுத் தீர்ந்தது. நினைத்த இடத்தில் திருப்பம். நினைத்த இடத்தில், மக்கள் சாலையயை கடக்கிறார்கள். விளைவு, சாலை விபத்துக்கள். என் பணியிடத்த நண்பரொவர் பயணம் செய்த வண்டியில், சாலையயைக் கடக்க முயன்ற இரு சிறுமிகள் விபத்துக்குள்ளாகி அந்த இடத்திலே மரணித்தனர். பெங்களூர்-ஓசூர் நெடுஞ்சாலை என்று தான் பெயர், அங்கங்கே, வண்டிகள் சாலையின் மேலேறி, அடுத்தப்பக்கம் வரும் வண்டிகளை கூட முட்டியதுண்டு.

உதாரணத்திற்கு கீழே இரண்டு சாலைகள். இதில் எந்த சாலையில் விபத்துக்கள் அதிகமாக நடக்க வாய்பிருக்கிறது என்றுச் சொல்லுங்கள்.

ஒன்று சென்னை கிழக்கு கடற்கரைச் சாலை, மற்றொன்று மலேசிய வடக்கு-தெற்கு நெடுச்சாலை.




சாலை என்று ஒன்றை போட்டுவிட்டாலே, அகமகிழ்ந்துப் போகும் நிலையில் நாம் இருப்பது பரிதாபமே. வல்லரசு, வெங்காய அரசு என்பதிற்கு பணம் செலவழிக்கும் அரசு, எதைச் செய்தாலும், மக்களின் பாதுகாப்பை கவனித்தில் எடுத்துக் கொண்டு செய்ய வேண்டும். சாலைகளின் அமைப்பைப் பொறுத்த வரை, உண்மையில் தேவைகளை கவனிக்கத் தவறுகிறோமா, இல்லை, தெரிந்தே தவறுகிறோமா என்று புரியவில்லை. பதிவர்களிலோ, அல்லது, வாசகர்களிலோ,யாராவது நெடுச்சாலைத்துறையினர் இருந்தால் விளங்குங்களேன். நாடு நாடாக சுற்றும் அமைச்சர்களின் கண்களில் ஏன் இவை தெரிவதில்லை. வடுவூர் குமார், சுட்டிக் காட்டிய தோள் என்ற ஒன்று ஒரு அம்சமே. ஒரு சாலையில் பாதுகாப்பிற்கு இதுப் போன்று எண்ணற்றவைகளை மற்ற நாடுகள் செய்து வருகின்றன.

எடுத்துக்காட்டாக.

-பெருவழிச்சாலை என்றால், சாலையயை நேரடியாக கடக்கும் இடம் ஒன்றுக் கூட இருக்காது. இடதுப்புறம் வெளியேறி, ஓவர் பிரிட்ஜின் மூலம் மட்டுமே அந்தப்புறம் செல்லலாம்.அதுவும் 25 கீமி ஒரு ஊர் வரும், அப்போது மட்டுமெ.
-சாலையில், எதிரே வரும், வண்டியின் வெளிச்சம் கூட உங்கள் கண்ணில் படாத வண்னம், சாலையயை பிரித்து, பாதுகாப்பாக அமைத்திருக்கிறார்கள்.
-மகிழ்வுந்துகளின் அதிகப்பட்ச வேகத்திற்கு அளவு வைத்து ( 110 கிமி), அதை மீறினால், வீட்டிற்கு ஓலை வருகிறது ( 300 வெள்ளி தண்டம் கட்டச் சொல்லி. நான் ஒரு முறை கட்டினேன் )
-மற்ற பொதுவாக, பேருந்துகள், சரக்கூர்திகள் அனைத்திற்கும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட வேக அளவு மட்டுமே அனுமதி. உதாரணமாக பேருந்துகள் பெருவழிச்சாலையில் 90கிமி வேகத்திற்கு மேல் போகக்கூடாது. சரக்கு வண்டிகள் சாலையின் இடதுப்புறம் மட்டுமே போகவேண்டும்.
-சாலையில் இளைப்பாற, பெட்ரொல் போட, கழிவறை செல்ல என்று வசதிகள்
- ஓவ்வோரு சாலைப்பிரிவிற்கும் 2 கிமி முன்னர் இருந்தே, ஒவ்வோரு 500 மீக்கு ஒரு அறிவிப்பு பலகை.
-சாலையில் வேலை நடக்கீறது என்றால் கண்ணைப் பறிக்கும் ஆடை அணிந்த, சாலை தடுப்பான்களை வைத்து, போதிய மட்டும் ,எச்சரிக்கை.

***

என்னுடம் பணி புரிந்த நண்பொருவரின், மாமனார், மாமியார், மனைவி பெரம்பலூர் அருகே, நேற்றைக்கு முன் தினம், டேங்கர் லாரியில் மோதி உயிரிழந்துவிட்டார்கள். அந்த நண்பனுக்கு என் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள். மறைந்தவர்களுக்கு என் அஞ்சலிகள்.

அந்தக் குடும்பம் செய்த தவறென்ன...? அரசாங்கத்தின் பொறுப்பென்ன....?

இப்படி விபத்துக்கள் நடக்க நடக்க, பட்டியிலிட்டு, அந்த தகவலை வைத்து அழகுப் பார்ப்பதா..?

ஆக்கப்பூர்வமான நடவடிக்கைகள் எடுப்பது என்று நமக்காக தெரியாவிட்டாலும், சாலை விபத்துக்கள் குறைவாக உள்ள நாட்டைப் பார்த்து சரி செய்யக் கூட நமக்கு தோன்றாதா..?

ஏற்கனவே அமைந்த சாலைகளை மேம்படுத்தக் கூடாதா...?

போட்ட சாலையயை மீண்டும் மீண்டும் தோண்டி ஒப்பந்தக்காரருக்கு லாபம் சம்பாத்திக்குக் கொடுப்பதில் மட்டுமே நெடுச்சாலைத்துறை இயங்குகிறதா..?

கேள்விகள் ஆயிரம்...விடைகள் யாரிடம் என்று தான் தெரியவில்லை.