தமிழகத் தமிழர்கள், உலகத் தமிழர்கள், ஈழத்தமிழர்கள் : சகோதரத்துவம், மொழியுணர்வு, பம்மாத்து.

இலங்கைத் தமிழர்கள் பற்றி சில கேள்விகள் என்று கிரி என்ற பதிவர் கேட்டு, அதற்கு ஈழத்து அன்பர்கள் கும்மி குதறி எடுத்துவிட்டார்கள். அவர்களின் கோவத்தின் அடி நாதம் "உன் உடன்பிறப்பு பல வருடங்களாக துன்புறும் போது, இப்ப வந்து நீங்க எல்லாம் யாரு...? என்ற ஆதங்கம் என்றே நான் நினனக்கிறேன். அடிப்பட்டவனுக்குத் தான் வலி புரியும். உங்கள் வலியின் துன்பம் நீங்கள் எழுத்தில் வடித்தாலும், எங்களுக்கு அதன் வலியுணர்ச்சி குறைந்தே தெரியும்.

ஈழத்தைப் பற்றி அறியாமல் இருக்கின்றீர்களே என்று கலங்கும்/பொங்கும் அன்பர்களே, தமிழகத் தமிழர்களாகிய எங்களுக்கு எங்களைப் பற்றியே தெரியாது, இதில் உங்களைப் பற்றி தெரியவில்லை என்று நீங்க சொன்னால் நாங்கள் எங்கே போவது. ஆதி திராவிடர்களைப் பற்றி, அல்லது தமிழர்கள் பற்றி, அவர்கள் வரலாறு பற்றி, அவர்கள் அமுக்கப்பட்டதுப் பற்றி, தமிழர்களில் எத்தனைப் பேருக்கு தெரியும்.

தினசரிகளையும், குமுதம் ,ஆனந்த விகடனையும் படித்து வளர்ந்த மக்களுக்கு தமிழர்கள் பற்றிய அறிவு குறைவாகவே இருக்கும், அல்லது இல்லாமலே இருக்கும். இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச அறிவையும், அவர்களிடையே புழங்கும் வெகு ஜன ஊடகங்கள் மழுங்கடிக்கும். ஏதோ தப்பிப் பிழைத்து பதிவு எழுதி, படித்து, உலகத்தை வேற ஒரு பார்வையில் பார்க்க நினைப்பவர்களுக்கு தமிழில் படிக்கக் கிடைப்பதில் சமயமும், ஈழமும் சார்ந்த பதிவுகள் தான் மிகுதி. அவைகளை வேண்டாம் என்று ஒதுக்கித் தள்ளி, மசாலாத்தனமானவைகளில் ஈடுப்படுத்திக் கொண்டு பொழுதுப் போக்கில் லயிப்பவர்கள் தான் அனேகர். இந்நிலையில் ஒரு சிலர், அட என்ன தான் சொல்லூறாங்க என்று பார்ப்போம் என்று , ஈழம் பற்றி படிக்க ஆரம்பித்தால், கேள்விகள் தானாக வந்து விழுகின்றன. தெளிவு செய்ய அகர முதலிகளா இருக்கின்றது...? எத்தனையோ வேண்டுகோள்களுடன் பதிவுகள் வந்திருக்கின்றது. அதைப் போல் இதுவும் வருகிறது. தெளிவு பெறும் நோக்கோடு.

இதற்கு முன்னர் கூட இதேப் போன்ற கேள்வியயைக் கேட்டு ஈழ் வரலாறு ஏன் ஆவணப்படுத்தக்கூடாது என்று பேசியதாக நினைவு (சுட்டி கிடைத்தால் கொடுங்கப்பா). நாங்கள் பள்ளியிலும் ஈழம் குறித்து கற்பதில்லை,வெகுசன ஊடகமும் அதற்கு முன்னுரிமை கொடுப்பதில்லை. செய்தி பற்றாக்குறை இருந்தால் ஈழத்து (இலங்கை) செய்தி முன் பக்கம் வரும். இல்லாவிட்டால் பின் பக்கம் பொடி எழுத்துக்களில் மறையும். நிற்க.

திபத்தில் சீனாவின் அக்கிரமத்தை கண்டித்து, மலேசியாவில் ஒலிம்பிக் தீபத்தை எடுத்துச் செல்லுவதை தடுக்க சிலர் முயன்ற போது, மலேசிய சீனர்கள் அதை கண்டித்து, தடுத்து பாதுகாப்பு செய்கின்றனர். சீனாவை வாழ்நாளிலே பார்க்காமல், அந்தக் கொடுமைகளைக் கேட்டும், அது சீனர்களின் பெருமைக்கு பங்கமாக நினைத்து பாதுகாப்பு செய்கின்றனர். மலேசியாவில் சீனர்களுக்கு ஒன்றென்றால், சிங்கப்பூர் தும்முகிறது. அவருக்கு பட்டம் கொடுக்கவில்லை, இவருக்கு பட்டம் கொடுக்கலாம், எந்த தெருவில் இன்னும் கோவில் இல்லை, அந்தக் கோவிலில் என்ன பிரசாதம் என்றெல்லாம் யோசிக்க நேரம் இருக்கும் தமிழர்களுக்கு, தமிழர்களுக்கு ஒன்றென்றால், நேரமே வாய்ப்பதில்லை. அதற்கு காரணம் பூனைக் குணம். பூனை கண்ணை மூடிவிட்டால், உலகம் இருண்டுவிட்டதாக நினைக்குமாம். அதுப் போலவே, தேவையானவற்றை மட்டுமே நாங்கள் பார்பது பழக்கம். மற்ற பொழுதில் கண் மூடி கிடப்பதே என்பதே எங்கள் வழக்கம். நேரடியாக தனக்கு பங்கம் வராதவரை தான் கவலைக் கொள்ளத் தேவையில்லை என்று அசட்டையாக இருப்பது தமிழர்களின் கூறாக பின்னாளில் சொல்லப்பட்டால் அது மிகையில்லை.

தமிழர்களின் வரலாறு என்று சொல்வதென்றால் எந்த வருடத்திலிருந்து ஆரம்பிப்பது யாருக்குத் தெரியும்..? அதற்கு என்ன முயற்சிகள் தான் நடக்கின்றது..? அதுக்குறித்து யார் தான் கவலைக் கொள்கிறார்கள். கல் தோன்றி, மண் தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த குடி என்று பழம் பெருமை பேசிக்கொண்டே, 1000 வருடத்திற்கு முந்தைய மொழி என்று சொல்லி செம்மொழி பட்டம் வாங்கி பெருமிதம் கொள்வது தான் எங்கள் வழக்கம். ( தமிழிலிலிருந்து தோன்றியதாகச் சொல்லப்படும் மொழிக்கே, 1000 மேல் வயசு ). தமிழ் நாட்டிலே, தமிழர்களால் கட்டபப்ட்ட கோவிலில் தமிழில் பாட காவல்துறை, நீதிமன்றம், முதல்வர் ஆகியோர் தேவை. பிழைப்பிற்கு ஆங்கிலம் தேவை என்று சொல்லி, சொல்லி, தமிழில் பேசினால் தண்டம் கட்டனும் என்று துணிந்து சொல்லும் அளவிற்கு வந்துவிட்டது. ஏதேனும் செய்வோமா. நல்ல பள்ளி என்று அத்தாட்சி வேண்டுமானால் கொடுப்போம். அவ்வளவு மொழியுணர்ச்சி.

பக்கத்து தெருவில் குண்டு விழுந்தால், "அப்பாடி நான் தப்பிச்சிட்டேன்" என்று தான் வருகிறதே ஒழிய, "என்ன ஆனார்களோ" என்று தவிப்பு கொள்வர்கள் மிகச்சிலரே. இன்னும் சிலர் மக்கள் தொகை அதிகமாக இருக்கிறது குறையட்டுமே என்றும் கூறுகிறார்கள். தமிழகத்தில் இருக்கும், சாதி பிரச்சனை விவகாரம் என்றாலே கண்ணை மூடிக் கொண்டு "இன்னுமா சாதி பிரச்சனை இருக்கு", "இப்ப எல்லாம் யாரு சாதி பார்க்கிறார்கள்","1947லே அதெல்லாம் தீர்க்கவில்லையா" என்று சட்டம் பேசுபவர்கள் தான் இங்கே அதிகம். உத்தபுரத்தில் சமீபத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளுக்கு வருவோம். அந்த சுவரை உடைக்க ,ஒரு அகில இந்திய கட்சித் தலைவர் போராட்டம் நடத்துவேன் என்றுச் சொல்லவேண்டும், ஒரு மாநில முதல்வர் உத்தரவிட வேண்டும். (சுவற்றிற்கு யார் காரணம், எத்தனை சுவர்கள் இப்படி இருக்கின்றன, இதுப் போன்று இனிமேல் வரமல் இருக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை எல்லாம் வசதியாக மறந்துவிடுவார்கள். தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதிகள்) சுவற்றின் இந்தப் புறம் பாகிஸ்தானியர்களோ, சீனர்களோ இல்லை. ஆதிகுடிகளான தமிழர்கள் தான் இருப்புறமும் இருக்கிறார்கள். இந்த தமிழர்களுக்குள் நாம் சகோதரர்கள் என்ற எண்ணம் இன்னும் வரவில்லை. அவ்வளவு சகோதரத்துவம்.

எங்கள் அடிப்படை பிரச்சனைகளுக்கே நாங்கள் இறைவனை மட்டும் நம்புவர்கள். கடவுளே இன்று தண்ணி வரனும், கடவுளே இன்று இரவு மின் தடை வரக்கூடாது என்று அனுதினமும் தன்னை நம்புவதைக் கூட விட்டுவிட்டு, கடவுளிடம் சரணாகதி அடைவார்கள். ஆனால், தன்னுடைய வழிப்பாட்டு உரிமை கொள்ளைப் போவதைக் கூட சுரணையற்று, வேடிக்கைப் பார்ப்பார்கள். சீவி சிங்காரிச்சி, எங்கள் வீட்டிற்குள்ளேயே வந்து எங்கள் முகத்தில் உமிழும் வண்னம் எடுக்கப்படும் படங்களுக்கு ஆகா, ஓகோ, என்று பாராட்டி தள்ளும் நிலையில் தானே இருக்கின்றோம்.

தமிழர்களின் பாரம்பரியம் என்ன, எத்தனை காலம் இப்படி இருந்திருக்கிறோம், அதனால் என்ன இழந்தோம் என்று ஒரு சுயபிரஞ்ஞையும் இல்லாமல், அப்படியே யார் வேண்டுமானாலும் தரையில் ஏறி மிதியுங்கள் என்று சொல்லிவிடுவார்கள். அக்ஷ்யயை திருதியயை போல் இன்னும் கக்ஷ்ய திருதியயை, பக்ஷ்ய திருதியயை என்று பல் வேறு புரட்டுக்கள் சொன்னாலும், அப்படியே மதி மயங்கி சுற்றுவது தான் எங்கள் வாடிக்கை. 10000 வருடம் ஆட்சிப் புரிந்தானாம் ஒருத்தன் என்று ஒருவன் கதை சொன்னால், அட மண்டுகளா அத்தனை காலம் ஒருவன் வாழ முடியும்மா என்று கேள்வி கேட்க மாட்டோம். அவ்வளவு சுரணை.

பிரச்சனை என்று வந்துவிட்டால், தவறில்லை என்றாலும், குறுக்கு வழியில் பணம் கொடுத்து தப்பித்து வரவே பார்க்கின்றோம். உலகம் எங்கள் முன்னே வேகமாக முன்னேறுவதைப் பார்த்து, அதில் என் காலடி இல்லையே என்று அவசரமாக பணம் சம்பாதிப்பதில் ஓடும் கூட்டம் ஒரு புறம். அன்றாட வாழ்விற்கே துந்தனா போடும் கூட்டம் ஒரு புறம். இவர்களுக்கு தங்கள் குடும்பத்தை தவிர்த்து மற்றவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரிவதே இல்லை. ஆயிரத்தில் பணம் வாங்கினோம், இன்று லட்சத்தில் பணம் வாங்கினால், அடங்கிவிடுவதில்லை. அலுவலக நேரத்தில் ஏதாவது பணம் செய்ய வாய்ப்பிருக்கிறதா, தொலைப் பேசியயை எடுத்துப் பேசினால், காசு வருமா என்று இன்னும் யோசித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறோம். பக்கத்து வீட்டுக்காரன் இழவு என்றால் விடுதியில் அறை எடுத்து தங்குபவர்கள் அதிகம். மனித நேயம் ரிலையன்ஸ் பிரஷில் கிடைத்தால் மட்டுமே, எங்களிடம் வர வாய்ப்பிருக்கிறது.


இந்நிலையில், நீங்கள் ஈழத்து சகோதரர்களை நாங்கள் மறந்துவிட்டதாக கூறுவது வேடிக்கையாக இல்லை...?

உங்கள் கேள்விகளில் நியாமில்லாமல் இல்லை. ஆனால், தற்பொழுது தமிழர்கள் இருக்கும் மனோநிலையில் நீங்கள் எதிர்ப்பார்ப்பது, புஷிடம் கருணையயைத் தேடுவதற்கு சமம்.