கிறித்துவத்தின் வரவும் இறுகிய சாதியின் பிடியும்!!

வரலாற்றை புரட்டிப் பார்க்கும் எவர்க்கும் ஒரு கேள்வி எளிதில் தோன்றக்கூடிய கேள்வி. உலகமெங்கும் விரிந்து பரவியிருக்கும் மதமான கிறித்துவம், இந்திய நாட்டில் குறிப்பாக தமிழகத்தில் சாதி பேய்க்கு இன்னும் அடிமையாகவே இருக்கின்றது என்று. இதை விமர்சிக்கும் ஒவ்வொருவரும், சாதி இந்துக்கள் அல்லது ஆதிக்க சாதியினரின் விடாப்பிடியான சாதி வெறி மட்டுமே எண்ணியிருக்ககூடும். இதற்கு அவர்களின் பெரும்பங்கு இருந்தாலும், கிறித்துவ சபைகளில் முடிவுகள் இந்த நிலைக்கு எவ்வாறு தள்ளியது என்று பார்ப்போம்.

கிறித்துவ சபைகளின் பிரதானமான காரியம் மதத்தைப் பரப்புவது என்பதில் யாருக்கும் இரு வேறு கருத்துக்கள் கிடையாது. சமூகத்தின் அடித்தட்டில் உள்ள மக்களை எளிதில், மதம் மாற்ற செய்ய முடியும் என்பதில் கிறித்துவ இயக்கங்கள் பெரிதும் நம்பி வந்தனர். பல்வேறு நாடுகளில், அவர்கள் நம்பியதுப் போலவே நடந்தது. ஆனால், இந்தியாவில்/தமிழகத்தில் அவர்கள் நினைத்தது நடந்தாலும், அவர்களுக்கு போதுமான அளவிற்கு மக்கள் மதம் மாறுவார்களா என்பதில் ஐயம் வந்தது. அதற்கு காரணம், தமிழகத்தில் வழங்கி வந்த சாதிப் பிரிவினை.

சமீப காலங்களில் மதம் மாற்றம் நிகழ்ந்ததற்கும் வெள்ளையர்கள் ஆதிக்கம் பெறும் முன் நடந்ததற்கும் சிற்சில வேறுபாடுகள் உண்டு. இந்த கிறித்துவ இயங்களின் நோக்கம் கடைக்கோடி மனிதன் வரை கிறித்துவம் பரவ வேண்டும் என்பதே. தமிழகத்தில் வந்திறங்கிய இயக்கங்கள் எளிதில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை மதம் மாற்றத் தொடங்கியது.

1542ல், வந்திறங்கிய பிரஞ்சு கத்தோலிக இயக்கங்கள் 15000 முத்துகுறவர்கள் மற்றும் பரவர் என்றழைக்கப்படும் மீன்குடி பிரிவினரை மதம் மாற்றினார்கள். இந்த இருப்பிரிவுகளுமே சமூகத்தில் அடித்தட்டில் இருந்தன. மதமாற்றம் ஆரம்பித்த சில காலங்களில் அவர்கள் புரிந்துக்கொண்டது, தாழ்த்தப்பட்டவர்களை மட்டுமே மதம் மாற்றினால், கிறித்துவம் என்றாலே அது தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் மதமாகிவிடும் என்றும், பெருவாரியான மக்கள் இன்னும் வேறு மதங்களிலே இருப்பார்கள் என்றும் அஞ்சினார்கள். மேலும் அப்பொழுது விளங்கி வந்த நம்பிக்கைகள பெருவாரியாக கேள்வியெழுப்பினால், அது அப்போதிருந்த நாயக்க ஆட்சியில் செல்லுபடியாகுமா என்று சந்தேகமும் இருந்தது. கத்தோலிக்க இயக்கங்கள் பெரிதும் இயங்க முடியாமலும், பெருவாரியான மதமாற்றங்கள் நிகழ்த்த முடியாமலும், சில காலம் அப்படியே ஓடியது. இது சுமார் 1606 வரை தொடர்ந்தது.

1606களில் மதுரைக்கு வந்து சேர்ந்த டி நோபிலி என்ற கத்தோலிக்கர், இது தொடர்ந்தால், விரைவில் கிறித்துவத்திற்கும் சாவுமணி அடிக்கும் என்று கத்தோலிக்க இயக்கத்தை வேறு பாதையில் திருப்பினார். அவருடைய உத்திகளில் முதன்மையானது, சீனாவில் நடந்ததுப் போன்ற சமூகத்தில் மேல் தட்டில் உள்ளவரை உள்ளிழுத்தால், அடித்தட்டி உள்ளவர்கள் அப்படியே அவர்களை தொடர்வார்கள் என்பதாகும். மேலும் சமூகத்தில் நிலவிய நம்பிக்கைகளை படித்து, அவற்றை கேள்வியெழுப்ப வேண்டும் அதே சமயம், மேல் தட்டு மக்களுக்கினையானவர்களாக காட்டிக்கொள்ளவும் வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார். அதற்காக சந்நியாசிகளைப் போல் உடையணிந்தார், மாமிச உணவு வகைகளை விட்டார். மேலும், மதம் மாறுபவர்கள் தங்களுடைய பழக்க வழக்கங்களில் பெரிதும் மாற்றம் செய்ய வேண்டியதில்லை என்றும் அறிவித்தார். அதாவது, நெற்றியில் குங்குமம் இடுவதோ, பூனூல் அணிவதோ (நம்புங்க) அனைத்தும் மதசார்பற்றவை என்று சொன்னார்.

கிறித்துப சபைக்குள் அவருக்கு எதிர்ப்புகள் வரமால் இல்லை. சபையயை பிரிக்க நினைப்பதாகவும், உருவ வழிப்பாட்டை ஆதரிப்பதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. ஆனால் மக்களை தங்கள் பக்கம் திருப்ப வேறு வழியில்லை என்பதால், அதனையே பின் பற்ற தொடங்கினார்கள். ஆரம்ப காலத்தில் இது பெரிதாக மாற்றம் ஒன்றும் நிகழ்த்தவில்லை எனினும், காலஓட்டத்தில் அது ஓரளவிற்கு பலனை அளித்தது. டி நோபிலி குறி வைத்த பிராமனர்களை மாற்ற முடியவில்லை என்றாலும், பிராமனர்களுக்கு அடுத்த நிலை என்று கருதப்பட்ட சாதிகளில் (வெள்ளாளர், உடையார்கள்) பலர் கிறித்துவத்தில் இனைந்தார்கள்.

பின்னால், வந்த பிரிவினைச் சபைக்காரர்கள் (Protestant), டி நோபிளி உணர்ந்ததை உணர்ந்தார்கள். அதாவது, கிறித்துவம் பழங்குடிகளின் அல்லது தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் இயக்கமாக ஆகிவிடுமென்று அஞ்சினார்கள். அதனாலே, தனி மனித அளவில் மதமாற்றத்தை நடத்தவே விரும்பினார்கள். இனைக்குழுக்களையோ, சாதிக்குழுக்களையோ மாற்றுவதில் உடன்பாடில்லாதவர்களாக மாறினார்கள். இதன் பொருட்டே வட இந்தியாவில் பெரிய மதமாற்றங்கள் நிகழவில்லை என்பதும் கவணிக்கத்தக்கதே.

18ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், பெரும் பஞ்சம் வந்தப் பொழுது மதவேற்றுமைகள் இல்லாமல் கிறித்துவ இயக்கங்கள் உதவிகளை வழங்க ஆரம்பித்தார்கள். அந்தக் காலகட்டும், கிறித்துவத்தின் மறுமலர்ச்சி காலகட்டம் போல் விளங்கியது. அந்தக் காலத்தில் தான் கூட்டம் கூட்டமாக மதம் மாற்றம் நடைப்பெற்றது. சபைகளும் தங்களுடைய முன்னார் தடையயை நீக்கி, சாதிக்குழுக்களை அப்படியே அரவனைத்து மதம் மாற்றினார்கள்.இவர்களில், நாடர்கள், புலையர்கள், பறையர்களும் அடங்குவர். இந்த நிகழ்வுகளில் வந்தவர்களும் அந்தக் காலக்கட்டத்தில் தீண்டத்தகாதவர்கள் என்று கருதப்பட்டவர்களே அதிகம்.

இப்படி நடத்தப்பட்ட மதமாற்றத்தில் நடந்தது என்னவென்றால், இறைவனை ஆரதிக்கும் குழுவில் பிராமனர்கள் என்ற நிலை சனாதான தருமத்தில் நிலவியதுப் போல், கிறித்துவத்தில் மதம் மாற்றப்பட்ட மேல்நிலை சாதிக்கள் அந்த இடத்தை ஆக்ரமித்துக்கொண்டார்கள். கிறித்துவ சபைகள் இதற்கு மறைமுகமான காரணகர்த்தாவக விளங்கின. மேல்சாதியினர் இருக்கும் சபைகளில் தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவினரில் மதம் மாற்றியவர்களை பாதிரியாக அமர்த்தினால், மேல்சாதியினர் சபைக்கும் வரமாட்டார்கள் என்று அஞ்சி, கடைநிலைபிரிவினரை மேலே வரமுடியாதபடி செய்தார்கள். அது இன்றும் பல இடங்களிலே அப்படியே தொடர்வதை நாம் காணலாம். கிறித்துவ மதம் மாறினாலும் சாதி அடையாளம் தொலையாமல் இருப்பதன் முழு முதற் காரணமும் இதுவே.

மேலும், இந்த மேல்சாதி பாதிரிகள் தாழ்த்தப்பட்டவர்களை மேலே வரச்செய்யும் பாங்கு இல்லாமல், அவர்களை தீண்டத்தகாதவர்களாகவே வைத்திருக்க பெரிதும் துணை புரிந்தனர். அவர்களை ஏக வசனத்தில் அழைப்பதாகட்டும், அவர்கள் வீட்டிற்கு போக மறுப்பதாகட்டும், சாதிப்பெயரை இழிவாக சொல்லி திட்டுவதாகட்டும், சனாதான தருமத்தினருக்கு குறையாமல் இவர்களூம் அடக்குமுறைகளை செய்தார்கள்.

மேலும் சபைகளின் மூலம் கிடைத்த வந்த உதவிகளும் கிறித்துவர்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினர்களுக்கு மட்டுமே போய் சேர்ந்தன. சபைகளிலோ, அல்லது அவர்களது பள்ளிகளிலோ நிரந்தர வேலைவாய்ப்புகளில் கூட அவர்களுக்கு வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டது. மேலும், கிறித்துவத்தில் இருப்பதால், அட்டவனைப் பிரிவினராகவே கருதப்பட்டாலும், இடஒதுக்கீடும் மறுக்கப்படுகிறது.

இடஒதுக்கீட்டினால், மற்ற தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் முன்னேறிவேறு பல்வேறு விதமான தொழிகளுக்கு மாறினாலும், கிறித்துவ தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், உதவிகள் இல்லாததால், பழமையாக அவர்களது தொழில் என்று கருதப்பட்ட குலத்தொழில்களிலிருந்து வெளியே வரமுடியாமல் இருக்கின்றார்கள். தாய் மதம் திரும்புகிறார்கள் என்று பெரிதும் பிரதானப்படுத்தப்படும் மதம் மாறுதலும், இதுப் போன்ற பிரிவுகளிலேயே பெரும்பான்மையாக நடக்கின்றன.

முதல் முறை சனாதானிகளால் மறுக்கப்பட்ட சமூக நீதி இன்று கிறித்துவ சபைகளாலும் மறுக்கப்படுவது கொடுமையிலும் கொடுமை. மிகப்பெரிய மதமாக மாற்றும் முனைப்பில் கிறித்துவ மதம் தமிழகத்தில் ஒரு பெரிய வடுவை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது என்றே சொல்ல வேண்டும். தாழ்த்தப்பட்டவர்களை மட்டுமே மதம் மாற்றியிருந்தாலும், அவர்களுக்கென ஒரு தனி அடையாளம் உருவாகியிருக்கலாம். உதவிகளும் கிட்டியிருக்கும். சமூகத்தில் அவர்கள் நிலைமையும் மாறியிருக்கும். இனி வரும் காலங்களிலாவது கிறித்துவ சபைகள் தாங்கள் ஏற்படுத்திய வடுக்களை களைய ஏதேனும் செயல்திட்டங்கள் ஏற்படுத்துமா என்று பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும்.

உதவி : The Case of the Paraiyars in South India/ Robert Deliège